Wirtualna rzeczywistość ma bardzo dużo zastosowań - poczynając od gier komputerowych, gdzie możesz prowadzić samochód, zjeżdżać z góry na nartach czy desce albo ujeżdżać dinozaura, aż do szkolenia lekarzy chirurgów bądź pilotów, ucząc bezpiecznego prowadzenia samolotów. Światy generowane przez komputer mogą być tak rozległe jak wszechświat lub mikroskopijnie maleńkie jak atomy i molekuły.
Rzeczywistość wirtualną można zastosować niemal wszędzie: w kontroli ruchu ulicznego, medycynie, rozrywce, pracy biurowej czy projektowaniu przemysłowym. Istnieją również zastosowania destrukcyjne, takie jak na przykład wojna lub przestępczość.
Idea VR (rzeczywistości wirtualnej) zaczęła się na początku lat trzydziestych, kiedy naukowcy stworzyli pierwszy symulator lotu. Celem pracy było stworzenie takich warunków treningowych, jakie występowały podczas rzeczywistego lotu. Filmy z pasów startowych były retransmitowane do symulatora i iluzja wytworzona w taki sposób sprawiała wrażenie rzeczywistej. W 1965 roku Amerykanin Ivan Sutherland opublikował w magazynie The Ultimate Display nowy pomysł na VR. Jego ideą było skonstruowanie przenośnego lub osobistego wirtualnego świata. Urządzenie realizujące ten pomysł składało się przede wszystkim z dwóch małych telewizorów, po jednym dla każdego oka, umieszczonych w odpowiedniej obudowie nakładanej na głowę. Pomimo że jego urządzenie pracowało oraz, że wykreował kilka wirtualnych światów, nie uzyskał oczekiwanych rezultatów.